Σκηνή 1η
Εξωτερικό - Αφετηρία λεωφορείων - Νύχτα
Ένα λεωφορειο με ταμπέλα Βοτανικός – Ιπποκράτους φτάνει στην αφετηρία και σταματά. Οι πόρτες ανοίγουν. Κάποιοι λιγοστοί επιβάτες κατεβαίνουν.
Σκηνή 2η
Εσωτερικό – Λεωφορείο – Νύχτα
Ο Κώστας παρακολουθεί από τον καθρέφτη τους λιγοστούς επιβάτες να κατεβαίνουν και όταν το λεωφορείο αδειάζει, βλέπει ένα σώμα ξαπλωμένο στα πίσω καθίσματα.
Κώστας: Φτάσαμε...τέρμα!
Καθώς το σώμα παραμένει ακίνητο, σηκώνεται από τη θέση του οδηγού και πάει προς τα πίσω καθίσματα. Βλέπει το πρόσωπό της και «δείχνει» να την αναγνωρίζει.
… Α, εσύ είσαι πάλι;
Η Ελένη ανοίγει αμέσως τα μάτια της - ίσως δεν κοιμάται πραγματικά αλλά απλά τα κρατά κλειστά - ανασηκώνεται ελαφρά, ίσα για να δει έξω
Eλένη: Α! Φτάσαμε… ωραία...
και ξανακλείνει τα μάτια της χωρίς να σηκωθεί. Ο Κωστας εκνευρίζεται, αλλα μετά από μικρή παύση συνεχίζει...
Κώστας: Σε παρακαλώ, δεν επιτρέπεται να ξαπλώνεις στο λεωφορείο…
Ελένη: (δείχνοντας το άδειο λεωφορείο) Ενοχλώ κάποιον;
Κώστας: Ενοχλείς εμένα. Γιατί άμα γίνει κάτι, εγώ θα είμαι υπεύθυνος… Τα’ παμε αυτά…
Ο Κώστας γυρίζει και κατεβαίνει από το λεωφορείο κάνοντας μικρές βόλτες πάνω κάτω.
Η Ελένη σηκώνεται και παρακολουθεί τον Κώστα .
Ο Κώστας βγάζει ένα περιοδικό με τροχόσπιτα και το ξεφυλίζει μέχρι που φτάνει σ΄ ένα που το έχει κυκλωμένο.
Ενώ κοιτάζει χτυπάει το κινητό του.
Προϊστάμενος: (Φωνή off):Κώστα!
Θα κάνεις και την επόμενη βάρδια μετά τη δική σου γιατί ο Τριανταφύλλου αρρώστησε.
Κώστας: Μα, και γω πρέπει να πάω σπίτι μου κάποια στιγμή..
Προϊστάμενος: Δεν μπορώ να βρω κάποιον άλλο τέτοια ώρα. Κάνε την τώρα και την επομένη και βλέπουμε.
Ο Κώστας υπακούει, κλείνει το τηλ/νο, βάζει δίπλα του το περιοδικό νευριασμένος και βγαίνει έξω για να καπνίσει.
Ο Κώστας έξω από το λεωφορείο καπνίζει, κοιτάει το ρολόι του και μπαίνει στο λεωφορείο από την μπροστινή πόρτα. Κάθεται στη θέση του οδηγού και βάζει μπρος τη μηχανή. Το λεωφορείο ξεκινά.
Σκηνή 4η
Εσωτερικό - Λεωφορείο - Νύχτα
Απ’ έξω, μια έφηβη τρέχει να προλάβει το λεωφορείο που μόλις ξεκίνησε. Χτυπάει την πίσω πόρτα του λεωφορείου για να την αντιληφθεί ο Κώστας.
Μόλις εκείνος την αντιλαμβάνεται, φρενάρει απότομα και κάτι από τα πράγματα της Ελένης - ένα πορτοκάλι- κατρακυλά μπροστά.
Η πίσω πόρτα ανοίγει. Η κοπέλα μπαίνει μέσα.
Εν τω μεταξύ, η Ελένη έχει πάει μπροστά για να πιάσει το πορτοκάλι. Το πιάνει και ετοιμάζεται να το καθαρίσει για να το φάει. Αμόρσα στην Ελένη όπου βλέπουμε τον οδηγό και δίπλα του την γνωστή ανακοίνωση: “Μην ενοχλείτε τον οδηγό”.
Ελένη: Κύριε υπεύθυνε, το πορτοκαλάκι επιτρέπεται;
Ο Κώστας χαμογελά κουνώντας το κεφάλι
Η έφηβη κοπέλα, κάθεται πίσω αριστερά, βάζει τ’ ακουστικά στ’ αυτιά της για ν’ ακούσει μουσική και κλείνει τα μάτια της.
Χτυπάει το κινητό του Κώστα. Είναι η γυναίκα του.
Κώστας: Ναι..Ακούει
Κώστας: Ναι, μόλις ξεκίνησα….
Κώστας: Τσίμπησα κάτι τ’ απόγευμα…….
Κώστας: Πέσε και κοιμήσου γιατι θ’αργήσω...
Κώστας: Γιατί αρρώστησε ο τριανταφύλλου και με βάλανε να κάνω την βάρδια του.
Κώστας: Ναι, πάλι εγώ.…
Κώστας: (φυσάει τον καπνό) Ελα, άσε με να χαρείς.…
Κώστας: Όχι, δεν καπνίζω……
Κώστας: Ωχου…δεν καπνίζω, σου λέω.. ο αέρας από το παράθυρο ήταν…
Πετάει το μισοκαπνισμένο τσιγάρο του και κλείνει το παράθυρο.
…Έλα, σε κλείνω τώρα γιατί οδηγώ. Θα τα πούμε μετά. Καληνύχτα.
Ενώ μιλάει το βλέμα του διασταυρώνεται με της Ελένης που τον κοιτάει μέσα από τον καθρέφτη. Βλέποντας την Ελένη που τον παρατηρεί συνειδητοποιεί πόσο γελοίος πρέπει ν’ακούγεται. Προς στιγμήν νιώθει σαν τον έφηβο που τον παίρνει τηλέφωνο η μαμά του και τον κάνει ρεζίλι στους φίλους του.
Ο Κώστας κλείνει εκνευρισμένος το τηλέφωνο. Ανοίγει με μια νευρική κίνηση το ραδιοφωνάκι του. Ακούγεται ένας εκφωνητής να λέει κάτι που αποτελεί σχόλιο στην κατάστασή του.
Εκφωνητής: Με αποκλεισμό της Πελοποννήσου προειδοποιούν οι αγρότες. Οι ενώσεις αγροτικών συνεταιρισμών προειδοποιούν για αποκλεισμό της Πελοποννήσου, σε περίπτωση που δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματ…
Κώστας (Κλείνει το ραδιόφωνο ένω μουρμουρίζει) Δεν πα΄ να κλείσετε ό,τι θέλετε; Αντε το βρήκαμε τώρα…
Ελένη: (ειρωνικά) Σωστά.
Κώστας: Τι;
Ελένη: Ναι, λέω, σωστά. Στο να κλείνουμε είμαστε όλοι καλοί. Δρόμους, σπίτια, πόρτες, παράθυρα, στόματα … Μυαλά…
Παύση- βλέματα από καθρέφτη.
Ελένη: Γιατί να ανοίξεις κάτι, είναι πιο δύσκολο από το να το κλείσεις. Ε;
Κώστας: Μάλλον…
Ελένη: (σηκώνεται πιάνει το πακέτο με τα τσιγάρα του που του έιχε πέσει και το ακουμπά πάνω στο ταμπλό): Αλλά όχι αδύνατον, ε;
Κώστας: Μάλλον…
Επόμενη στάση. Ένα ζευγάρι (φαίνεται πως από κάπου γυρίζουν) κάθονται στο παγκάκι της στάσης και τσακώνονται.
Στην στάση υπάρχει η διαφήμιση της παραλίας με το κάμπριο.
Ο Κώστας τους βλέπει και σταματάει το λεωφορείο.
Εκείνοι μπαίνουν μέσα και παράλληλα η Ελένη κάθεται στη θέση της.
Το ζευγάρι κάθεται και συνεχίζουν τον καυγά τους.
ΑΝΤΡΑΣ : Να σου πω, έχεις παρανοήσει τελείως… μου φαίνεται έτσι; Τι παράπονο έχεις δηλαδή;; Τι πάει να πει δεν κάνουμε τίποτα; Μαζί δεν είμαστε όλη μέρα; Μαζί δεν πήγαμε για φαγητό τότε που... (κολλάει δεν θυμάται πότε)
ΓΥΝΑΙΚΑ: Τότε πού;
ΑΝΤΡΑΣ: Τότε.. Στη γιορτή του Γιώργου...
ΓΥΝΑΙΚΑ: Ο Γιώργος είναι φίλος ΣΟΥ.
Η Ελένη βγάζει ένα σταυρόλεξο.
ΑΝΤΡΑΣ: Ε, και;
ΓΥΝΑΙΚΑ: Μαζί, οι δυο μας, ή με τους δικούς μου φίλους δεν κάνουμε ποτέ τίποτα. Και μια φορά κανόνισα κάτι που να μου αρέσει και μου το ΄βγαλες ξινό.
ΑΝΤΡΑΣ: Μη φωνάζεις, σε παρακαλώ…Δεν είναι ανάγκη να με κάνεις ρεζίλι όπου κι αν πάμε.
Ελένη: (στον εαυτό της, αλλά δυνατά) Τρία - κάθετα, Ταλανίζομαι, αλλιώς...11 γράμματα!
Επόμενη στάση. Ο Ναζίρ, ένας Πακιστανός, ετοιμάζεται να επιβιβαστεί όταν ο Μάνος ένας καλοντυμένος τύπος (ανερχόμενος γιάπης που έχασε το πορτοφόλι του και το συνειδητοποιήσε λίγο πριν πάρει ταξί) τον παραγκωνίζει και βρίζοντας γενικά μπαίνει μέσα. Η Ελένη δείχνει ενοχλείται από το περιστατικό, αλλά δεν λέει κάτι. Αντί για αυτήν ο Κώστας, κάνει ευγενική παρατήρηση στον Μάνο κάτι που αρέσει στην Ελένη.
Κώστας : Ψυχραιμία!!!
Μάνος: Ασε, ρε φίλε, κι εσύ τώρα
Κώστας : Πιο ήρεμα, σας παρακαλώ. (προσπαθώντας να είναι ευχάριστος-ήρεμος-αποτελεσματικός) Όλα θα γίνουν…
Μάνος: Έχεις πληροφορίες γι’αυτό ? Γιατί ΟΛΑ σημερα μου πανε στραβά .Το αυτοκίνητο τα’παιξε, κι εκεί που πάω να μπω στο ταξί κάτι Αλβανοί μου αρπάζουν την τσάντα με τα πάντα μέσα. Γαμώ τους ξένους μου, γαμώ
Κώστας : Λυπάμαι!
Μάνος: Λυπάσαι ξε-λυπάσαι, εγώ τα έχασα όλα. ΟΛΑ!
Κώστας : (ειρωνικά) Όλα; Έτσι ε;
Μάνος: Ναι, ρε φίλε, όλα! Τα πάντα όλα …
Κώστας : Τουλάχιστον κλειδιΆ για να μπεις στο σπίτι σου έχεις;
Μάνος: Αυτό μου ΄λειπε, ναι, τα χω,
Κώστας : Ε, τότε είσαι εντάξει.Θα σε πάω σπίτι σου ή κοντά στο σπίτι σου, τελος πάντων, και όλα καλά.
Μάνος: Ωχου.. και πάει να κάτσει.
Ο Ναζίρ ακυρώνει το εισιτήριο. Η Ελένη του χαμογελά και έτσι αυτός παίρνει θάρρος και κάθεται σχετικά κοντά της. Ο Μάνος κάθεται κι αυτός σχετικά κοντά. Είναι εντελώς εκτός κλίματος..
Ελένη (προσπαθώντας πάντα να βρει την λέξη) Ταλανίζομαι... Ταλανίζομαι
Ο Μάνος κοιτάει με απορία την Ελένη. Το ζευγάρι συνεχίζει να τσακώνεται. .. .
ΓΥΝΑΙΚΑ: Σκέφτηκες ποτέ ότι εγώ μπορεί να μη θέλω να κάνω αυτά που μου ζητάς;
ΑΝΤΡΑΣ: Πες μας τώρα οτι καταπιέζεσαι κι όλας!
ΓΥΝΑΙΚΑ: Ναι, καταπιέζομαι. Σου κάνει εντύπωση;
ΑΝΤΡΑΣ: (ειρωνικά) Και μου το λες τώρα; Τόσα χρόνια γιατί δεν μας το έλεγες; Τι περιμένεις, να μυρίσω τα νύχια μου για το τι θες να κάνεις εσύ; Μήπως είναι κι αυτό δική μου δουλειά;
ΓΥΝΑΙΚΑ: Σου λέω τι θέλω…αλλά μάλλον δεν σε νοιάζει.
ΑΝΤΡΑΣ: (δεν μιλάει και κοιτάει έξω από το παράθυρο).
ΓΥΝΑΙΚΑ: Με ακούς;;;
Ελένη (μονολογεί) Ταλαιπωρούμαι, ταλαιπωρούμαι..και όλο αιωρούμαι...και πάω να φύγω...μα αφαιρούμαι...
Ο Κώστας της ρίχνει μια απορημένη ματιά.
Ελένη: Καλό ε;
Ο Κώστας της χαμογελά συνομωτικά και γυρνάει μπροστά του.
Ελένη: Α! Τ-α-λ-α-ι-π-ω-ρ-ο-ύ-μ-α-ι- Οχι! δεν χωράει...
Το λεωφορείο σταματάει στο φανάρι. Στα δεξιά υπάρχει η σχετική διαφήμιση με την ερημική τροπική παραλία και το κάμπριο αμάξι. Ο Κώστας κοιτάζει την αφίσα και «ονειρεύεται»...
Ελένη (Πετάγεται ξαφνικά-δυνατά) Βασανίζομαι! Β-α-σ-α-ν-ί-ζ-ο-μ-α-ι!!! Ναι, αυτό είναι. (σιγότερα, στον εαυτό της).
Ο Ναζίρ βγάζει μία χάρτινη συσκευασία με κάρυ και αρχίζει να τρώει διακριτικά. Ο Μάνος ενοχλείται και του λέει με πολύ σχημο τρόπο να πάει να κάτσει αλλού γιατί βρωμάει (αυτό που τρώει).
Μάνος: Τι βρωμάει; (κοιτάζοντας γύρω του. Βλέπει τον Ναζίρ που τρώει.
Στον Ναζίρ που δεν καταλαβαίνει.
… Τι κάνεις;;; ΕΔΩ - ΦΑΙ - ΟΧΙ
Ναζίρ: Συγγνώμη!
Μάνος: Καλά, που νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Εδώ είναι Ελλάδα. Δεν τρώμε μέσα στα λεωφορεία. Να πας σπίτι σου να κάνεις τις βρωμιές σου.
Ναζίρ: Εδώ Ελλάδα, ναι σπίτι.
Μάνος: (φωνάζοντας).Εδω μέσα δεν είναι το σπίτι σου!!!
Ο Ναζίρ τον κοιτάει απορημένος.
Μάνος: Ακούς τι σου λέω;;
Ελένη: Πως μιλάς έτσι;
Μάνος: Εσύ να μην ανακατεύεσαι!
Άντρας: Άμα ανοίξουν οι γυναίκες το στόμα τους, άντε να τους το κλέισεις…
Ο Ναζίρ μαζεύει τη σακούλα
Ναζίρ: (χωρίς να έχει καταλάβει ακριβώς γιατί απολογείται) Συγγνώμη!
Κουβέντες, βλέματα και αντιδράσεις από όλους σχεδόν τους επιβάτες
Γυναίκα: Τι σε πειράζει το ανθρωπάκι, μωρέ;
Κώστας: Σταματήστε να φωνάζετε!
Μάνος: Nαι μωρέ! Τώρα σας πήρε ο πόνος !!!
Ελένη:: Όχι ο πόνος,η πείνα μας πήρε..
Στον Ναζίρ
…Έ! Καλέ μου;
Μάνος: Κι εγώ πεινάω. Nα κάνει υπομονή….. αυτή η μπόχα…….
Ελένη: Πορτοκαλάκι?
Μάνος: Τι ?
Ελένη: Λέω το πορτοκαλάκι ευοδιάζει κι αφου πεινάς……. Λέω…….. θέλετε πορτοκαλάκι?
Κώστας: Εγώ θέλω!
Η Ελένη χαμογελάει και του προσφέρει.
Γυναίκα: Και γω!
Η Ελένη καιρνάει πορτοκαλάκι.Παίρνουν όλοι σχεδόν, εκτος από τον Μάνο,
και της κοιμισμένης έφηβης φυσικά.
-Παύση
Ελένη: Τι είναι αυτό;
Ο Ναζίρ δεν καταλαβαίνει
… (δείχνοντας το φαγητό) Αυτό τί; (κάνοντας και την κίνηση με το χέρι)
Ναζίρ: Α! Καρίς
Ελένη: Τι;
Ναζίρ: Κάρυ
Ελένη: Α! Κάρυ. Ινδός είσαι;
Ο Ναζίρ δεν καταλαβαίνει
Ελένη: Εγώ Ελλάδα…. Εσύ Ινδία ;
Nαζίρ: Pakistan. (με σπαστά Ελληνικά, δείχνοντας το φαγητό) εμείς αυτό καρίς.
Κώστας: Από πού είσαι απ'το Πακιστάν;
…Ισλαμαμπάντ, Καράτσι ,Καλάς ;Πού;
Ναζίρ: (καταλαβαίνει και απαντάει) Καράτσι
Κώστας: (σχεδόν μόνος του) Α! Στο λιμάνι…
Η Ελένη παρακολουθεί τη συζήτηση. Εμβόλιμο πλάνο στο ζευγάρι που συνεχίζει να τσακώνεται.
ΑΝΤΡΑΣ: Σου είπα εγώ ποτέ να μη βλέπεις του φίλους σου; Αλλά εμένα δεν μου αρέσει να πηγαίνω στο θέατρο, ούτε να πηγαίνω σε αυτά τα μαγαζιά που θες να με τραβολογάς.
ΓΥΝΑΙΚΑ: Ναι, μόνο που δε γίνεται να βλέπω τους φίλους μου με το δικό σου τρόπο. Σιγά- σιγά όλα με το δικό σου τρόπο γίνονται…τι θα φάμε, τι θα αγοράσουμε, τι θα βάλω, πόσα θα ξοδέψουμε… Εγώ που υπάρχω σε όλα αυτά;
ΑΝΤΡΑΣ: (δεν μιλάει και βγάζει το κινητό του και κοιτάει την ώρα).
ΓΥΝΑΙΚΑ: Δεν το καταλαβαίνεις οτι δεν κάνουμε τίποτα που να θέλω και ‘γω;Τόσες φορές έχω προσπαθησει να στο εξηγήσω και κάθε φορά μου λες, ναι, ναι, αλλά μετά τίποτα. Όλη μέρα μπροστά απ την τηλεόραση. (ενώ μιλάει η γυνάικα, ο άντρας κοιτάει έξω μην χάσει την στάση τους).
ΑΝΤΡΑΣ: Ωχου, ρε Μαρία. Σταμάτα πια. Τα ίδια και τα ίδια, σε βαρέθηκα.
Σηκώνεται και πατάει το κουμπί για την επόμενη στάση. Η γυναίκα απρόθυμα σηκώνεται και αυτή. Στάση. Ο άντρας κατεβαίνει. Η γυναίκα κοντοστέκεται…
ΑΝΤΡΑΣ: Δεν θα ρθείς;
Η γυναίκα κοιτάζει αμήχανα γύρω της. Η Ελένη την κοιτάει με ένα ύφος (λοιπόν, θα τον ακολουθήσεις;) Η γυναίκα κάνει ένα βήμα πίσω. Ο Κώστας κλείνει απορφασιστικά την πόρτα. Ένα αγκαλιασμένο ζευγάρι περνάει εκείνη την στιγμή το δρόμο και κοιτάει τον άντρα που έχει μένει σύξιλος. Το λεωφορείο ξεκινά.
Η γυναίκα είναι ταραγμένη και χαμένη. Η Ελένη της συμπαραστέκεται.
Ελένη: Αν θες την γνώμη μου, καλά εκανες.
Μάνος: Κι εσένα ποιος σου ζήτησε την γνώμη σου; (γυρνάνε και τον κοιτάνε) Δεν κοιτάς τα χάλια σου;
Επόμενη στάση. Μια γυναίκα σηκώνει το χέρι της για να κάνει σήμα στον οδηγό.
Κώστας: (για την ατάκα που ο Μάνος είπε στην Ελένη)Κι εσένα τι σε νοιάζει?
Μάνος: ΕΣΕΝΑ, τι σε νοιάζει και πετάγεσαι? Κάνε τη δουλειά σου εκεί πέρα..
Κώστας: Τη δουλειά μου προσπαθώ να κάνω ήρεμα κι ωραία αλλά δεν αφήνεις…
Μάνος: Εγώ σ’εμποδίζω; Κοίτα μπροστά σου. Να, την κοπέλα… καλά … γιατί δεν σταμάτησες να πάρεις την κοπέλα…..?.......
Κώστας: Ποια κοπέλα;
Μάνος: Την κοπέλα στη στάση…
Κώστας: Δεν την είδα!
Μάνος: Αυτό λέω κι εγώ.Την δουλειά σου δεν την κάνεις, να πετάγεσαι όμως είσαι πρώτος.
Κώστας: Εγώ δεν κάνω την δουλειά μου; Που κάνω διπλές και τριπλές βάρδιες;
Μάνος: Και γω 18 ώρες την ημέρα δουλεύω. Η δικιά σου δουλειά είναι να παίρνεις τον κόσμο απ την στάση και να τον πας σπίτι του. Γι΄ αυτό πληρώνεσαι και αυτή την στιγμή είσαι υπάλληλός μου. Εγώ σε πληρώνω!
Ο Κώστας σταματάει το λεωφορείο.
Μάνος: Τι κάνεις, ανθρωπέ μου, ξεκίνα να φτάσουμε καμιά φορά…
Κώστας: Όχι, δεν ξεκινάω. Το δρομολόγιο διακόπτεται. Τέλος! Το λεωφορείο αλλάζει πορεία. Όποιος δεν θέλει να ακολουθήσει, έξω!
Τραβάει χειρόφρενο και ανοίγει τις πόρτες.
Μάνος: Τι λές ρε;
Κώστας: (Δυνατά και κοιτώντας τον Μάνο) Λέω πως το δρομολόγιο τερματίζει εδώ, ΡΕ… Όποιος θέλει κατεβαίνει τώρα.
Μάνος: Κι όποιος δεν θέλει;
Κώστας: Όποιος δεν θέλει παραμένει .
Ελένη: Και που θα πάμε?
Κώστας: Όπου να ‘ναι!
ΗΕλένη, η Γυναίκα και ο Ναζίρ κοιτιούνται με απορία.
Μάνος: Τρελάθηκες;
Κώστας: Όχι, δεν τρελάθηκα. ΒΑΡΕΘΗΚΑ! Κάτι μαλάκες σαν κι εσένα.
Μάνος: (σηκώνεται κι ετοιμαζεται να κατέβει) Δεν πας καλά! Θα σε καταγγείλω! Δώσε μου τα στοιχεία σου. Θα σε καταγγείλω
Κώστας: Δεν σου δίνω τίποτα ή μάλλον όχι .Κώστα, ρε. Κώστα με λένε, πες. Ο Κώστας που όλα τα κάνει και συμφέρει και θα καταλάβουν…
Οι επιβάτες (πλην της έφηβης φυσικά) κοιτάζονται μεταξύ τους. Ο Μάνος σηκώνεται και αποχωρεί με ύφος, νομίζοντας ότι όλοι θα τον ακολουθήσουν.
Ελένη: Μισό λεπτό…
Ο Μάνος σταματά και κοιτάει την Ελένη νομίζοντας ότι ακόμα και αυτή θέλει να φύγει μαζί του. ΗΕλένη του δίνει το άδειο κουτί από το κάρυ, τις χαρτοπετσέτες κλπ.
…Παίρνεις και αυτά γιατί βρωμάνε;
Οι υπόλοιποι επιβάτες γελούν και καταλαβαίνουμε πως δεν σκοπεύουν να κατέβουν. Πίσω και έξω από το λεωφορείο μια μικρή παρέα άσχετων (μεθυσμένων/κεφάτων) περαστικών που μισοέχουν καταλάβει τι έχει συμβεί, μπαίνουν από την πίσω πόρτα μέσα στο λεωφορείο την στιγμή που ο Μάνος φεύγει από την μπροστινή.
Ο Κώστας κλείνει όλες τις πόρτες. Αμήχανα και συνωμοτικά χαμόγελα μεταξύ των επιβατών ο Κώστας δυναμώνει την μουσική.
Ελένη: (στην γυναίκα) Πώς σε λένε, κοπέλα μου;
Γυναίκα: Μαρία
Ελένη: (στον Ναζίρ) Ναζίρ, η Μαρία.
Αρχίζουν οι συστάσεις κλπ χωρίς να πολυακούγονται καθώς τις καλύπτει η μουσική.
Χτυπάει το κινητό ενός από τους άσχετους που μπήκανε στο τέλος και τον ακούμε να λέει.
Άσχετος: Έλα, ναι; Σ’ ένα λεωφορείο. Τι; Δεν ακούω…
Η συνέχεια του διαλόγου καλύπτεται από την μουσική. Η κάμερα σταδιακά απομακρύνεται μέσα από το λεωφορείο και είναι πια απέξω όπου τους βλέπουμε να συστήνονται, να γελάνε, να καπνίζουν, να πίνουν κλπ. Ακούμε μουσική και γενική βαβούρα.
Κάποια στιγμή ακούγεται η φωνή κάποιου να ρωτά “Πού πάμε;” και η απάντηση καλύπτεται πάλι από την βαβούρα και την μουσική. Η κάμερα όλο και απομακρύνεται μπορούμε πια να διακρίνουμε οτι το λεωφορείο έχει αρχίσει να βγαίνει από την πόλη και το πάρτυ μέσα στο λεωφορείο να είναι σε εξέλιξη…
Σκηνή 6η
Ένα κινητό χτυπά επίμονα. Η έφηβη ξυπνά. Ανοίγοντας τα μάτια της βλέπει μπροστά της ένα σταματημένο άδειο λεωφορείο. Γυρνάει απορημένη το κεφάλι της έξω από το παράθυρο και βλέπουμε μέσα από τα μάτια της τους επιβάτες να χορεύουν και να κάνουν μπάνιο στην παραλία. Η έφηβη πετάγεται έξω από το λεωφορείο και η Ελένη της προσφέρει καφέ (ή ουΪσκυ;). Ενώ η κάμερα είναι ακόμα μέσα στο λεωφορείο ακούμε τα κινητά των επιβατών να χτυπούν μέσα από τις παρατημένες πάνω στα καθίσματα τσάντες τους. Η εφηβη σαστισμένη αλλά απόλυτα άνετη με την κατάσταση αρχίζει να τραγουδά ένα ισπανικό τραγούδι.
Η κάμερα σιγά- σιγά απομακρύνεται από την παραλία και καταλήγει στην ταμπέλα του λεωφορίου πχ Βοτανικός- Ιπποκράτους (ίδιο πλάνο με την αρχή που είναι και ο τίτλος της ταινίας).
ΤΕΛΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου